كلمة الاخلاص فانها الفطرة ، و تمام الصلاة فانها الملة ، و ايتاء الزكاة [ 1 ] فانها مثراة [ فى ] المال ، منساة فى الاجل ، و صدقة السر فانها تكفر الخطيئة و تطفئ غضب الرب ، و صنايع المعروف فانها تدفع ميتة السوء و تقى مصارع الهوان ، الا فاصدقوا فان الصادق على شفا منجاة و كرامة [ 2 ] ، و ان الكاذب على شفا مخزاة و مهلكة [ 3 ] ، الا و قولوا خيرا تعرفوا به ، و اعملوا به تكونوا من اهله ، و ادوا الامانة الى من ائتمنكم ، و صلوا ارحام من قطعكم ، و عودوا بالفضل على من جهل عليكم ، « بهترين چيزى كه چاره جويان بدان توسل جسته‌اند : ايمان به خدا است و جهاد كردن در راه خدا ، و گفتن لا إله الا الله كه همان فطرت آدمى است ، و بانجام رساندن نماز كه دين همان است ، و دادن زكات چه آن وسيله فزون گشتن مال و درازى عمر است ، و صدقه پنهانى ، چه آن گناه را از ميان مىبرد و خشم پروردگار را فرونشاند ، و انجام دادن نيكيها . چه آن مردن بد را دفع مىكند و از افتادن و زبون شدن نگه مىدارد [ 4 ] ، هان راست بگوييد چه راستگو نزديك به رستگارى و بزرگوارى است ، و همانا دروغگو در پرتگاه رسوايى و نابودى است ، هان بنيكى سخن گوييد تا بدان شناخته شويد ، و نيكى را به كار بنديد تا از اهل آن باشيد ، و امانت را بهر كس شما را امين شناخت برسانيد ، و با هر كس از شما بريد صله رحم كنيد ، و هر كه با شما نادانى كرد در مقابل با او نيكى كنيد . » و گفت : من تعرض لسلطان جائر فاصابته بلية لم يؤجر فيها و لم يرزق الصبر عليها ، فحسب المؤمن عزا ، إذا رأى المنكران يعلم الله من قلبه انه كاره ، « كسى كه با پادشاهى بيدادگر ، سربسر نهد پس گرفتارى براى او پيش آيد ، نه او را در آن پاداش است و نه بر آن توفيق شكيبايى داده شود ، پس مؤمن را هر گاه منكرى ببيند در

--> [ 1 ] ظاهرا اين چند جمله افتاده است : چه آن يكى از واجبات است ، و روزه ماه رمضان چه آن سپرى از عذاب است ، و حج و عمره كعبه . چه آن دو نادارى را ميبرد و گناه را ميشويد ، و صله رحم ( ر . ك . نهج البلاغه خطبه 109 ) [ 2 ] ل : منجاه و كرامته . [ 3 ] ل : مخزاه و مهلكته . [ 4 ] ر . ك . نهج البلاغه خطبه 109 .